Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 حقيقت دوره سوم- شماره 63  چهارشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۸ برابر با ۲۰ نوامبر ۲۰۱۹       
هجوم جهانی برای غصب زمین و مسئله كمبود غذا

هجوم جهانی برای غصب زمین و مسئله كمبود غذا

 

سرویس خبری جهانی برای فتح.۲٥ فوریه ۲۰۱۳

جهان با بحران جدی مواد غذایی روبرو است. استفاده مفرط و بدون در نظر گرفتن حفظ و تداوم منابع زمینی و دریایی که محرک آن  هجوم وحشیانه جهت كسب سود بیشتر است، به  خطری جدی علیه كل بشریت و كره زمین بدل گشته است. هم­ زمان رقابت برای كنترل تولید و توزیع مواد غذایی  تحت نظام سرمایه داری، كه بر پایه سود استوار است، کماکان در حال حدت یابی است. این رقابت ­ها كه اشكال نوینی بخود می ­گیرند، موجب  رنج  و عذاب مردم جهان گشته ­اند. مسئله ­ی تصاحب زمین در آفریقا ودیگر كشورهای جهان بخشی از چنین روندی است.

قاره­ ی آفریقا، كه میلیون­ها نفر از مردم بومی آن توسط استعمارگران به گروگان گرفته شده و در بازار به بردگی کشیده شدند ، قاره­ای كه منابع آن قرن­ها است  به غارت برده می­ شود، سرزمینی كه به علت رقابت موجود میان قدرت­ های بزرگ دائما در جنگ­ های تحمیلی از طرف آن‌ها بسربرده و خون بسیاری از مردمانش ریخته شده است، امروزه با شكل نوینی از غارت روبروست . سرمایه ­های مختلف امپریالیستی، بسیاری از زمین­ های حاصل­ خیز در سراسر آفریقا را به تصاحب خود در آورده ­اند. آنان با هم ­كاری رژیم­ های فاسد و وابسته به سرمایه ­های خارجی بسیاری از زمین ­های مرغوب را بصورت طولانی مدت به مبلغی در حدود نیم دلار بابت هر هكتار در سال اجاره كرده ­اند. هر چند تصاحب زمین به این شكل پدیده نوینی نیست، اما ازسال ۲۰۰٨ این پدیده رشد نجومی  پیدا کرده است. در مدت یك سال، سرمایه­گذاران خارجی ٥۶ میلیون هكتار زمین حاصل­ خیز در آسیا، آمریكای لاتین و بویژه در آفریقا را خریداری و یا  اجاره كرده­ اند. این رقم پنج برابر از حد متوسط سالانه ­ی نیم قرن گذشته بیشتر است ( فرح استاك من بوستون گلوب، ۲٤ فوریه، ۲۰۱۳).

آنیده اوكیوره ( Aniede Okure)، در نشریه ­ی From Around Africa در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۲ به نمونه های مهمی اشاره می ­كند:

* کشور اتیوپی ۳۰۶ میلیون هكتار زمین به شركت­ های خارجی  نظیر هند، عربستان سعودی، اروپا و اسرائیل فروخته و یا بر اساس قراردادهای طولانی مدت اجاره داده است. سالانه برای  هر هكتار زمین ٨۰ سنت آمریكایی اجاره ­بها پرداخت می ­شود.براساس این قراردادها یك و نیم میلیون نفر از توده ­های زحمت­ كش بومی مجبور به كوچ اجباری از زمین ­های خود گشته­اند.

* شركت  آمریکایی  US Sustainable Oils in Cameron حق استفاده از زمین­ هایی  مجموعا به مساحت  ۷۰۸۶ هكتار را به مدت ٩٩ سال با اجاره­ بهایی معادل  ٥۰ سنت تا یك دلار بابت هر هكتار در سال، كسب كرده است.

* Sime Darby Plantation، شركت ثبت شده در مالزی، قراردادی ۶۳ ساله جهت اجاره­ ی ۳۲۰هزار هكتار زمین  با حكومت لیبریا امضاء نموده است.

* ۶۷ درصد زمین­ های كشاورزی در لیبریا، ۱٥درصد در سیرالئون، ۷درصد در تانزانیا، ۱۰ درصد در اتیوپی و۶ درصد در موزامبیك، تحت كنترل سرمایه ­گذاران خارجی است كه در ازای هر هكتار آن بصورت سالانه ٥۰ سنت تا ۷ دلار  اجاره ­بها  پرداخت می ­كنند.

تاثیرات واقعی تصاحب این زمین­ ها برای كشاورزان فقیری كه برای سیر كردن خانواده خود از قبل با مشكلات بسیاری روبرو بوده ­اند ، به چه معنی است؟ تصاحب این زمین ­ها، یعنی لخت كردن كشاورزان فقیر از ابزار زنده  ماندن، یعنی كوچ اجباری از زمینی كه در آن برای نسل­ های متوالی زندگی و كار ­كرده ­اند. یعنی نابودی زندگی خود و فرزندان شان  و رانده شدن به شرایطی كه حتی اگر خوش ­شانس باشند و کاری پیدا کنند،   نه تنها مجبورند به سخت ­ترین شرایط كاری تن دهند بلكه حقوق آن ها حتا برای سیر نگاهداشتن خانواده ­هایشان نیزاغلب كافی نیست. حتا اگر  کارگران بومی توسط  شركت ­های خارجی كه روی زمین ­های بومیان  تولید می ­كنند،  استخدام شوند، تولید مواد غذایی آن­ ها به هدف صادرات می­ باشد، نه برای استفاده­ ی مردم آن كشور.

در این كوچ­ های اجباری ، سخنی از غرامت در میان نیست. برای نمونه در لیبریا، شركت Sime Darby Plantation، كه قصد دارد در زمین ­های تصاحب كرده درخت نخل بكارد، به هر كدام از كشاورزان كوچ كرده مقدار ۲۰۰دلار غرامت بابت ۶۳ سال اجاره ­ی زمین پرداخت نمود. یعنی ۳دلار در ازای هر سال! ( روزنامه گاردین ۲٩فوریه ۲۰۱۲) بر اساس انتشارات یو ان وایر اینوستور(UN Wire Investor)، یك هكتار زمین در آمریكا ۳۲۰۰۰ دلار ارزش دارد اما بهای این مقدار زمین در كشورهای فقیر آفریقایی  كمتر از قیمت یك فنجان قهوه است.

 به عقیده ­ی برخی در بسیاری از مناطق، كشاورزان با زمین كوچكی كه در اختیار دارند قادر به ادامه زندگی نیستند و استخدام شدن­ شان باعث می ­شود درآمد بیشتری کسب کنند. اما در كشورهای تحت سلطه بطور عام، چرخش تولید كشاورزی به كشاورزی تجاری در ابعاد بزرگ، خود بخشی از مدل توسعه ­ی ناموزون بوده است. در این مدل  توده ­های مردم از زمین ­های خود محروم گشته و اساسا به كناری رانده می­ شوند. فرقی نمی ­كند كه این سرمایه ­گذاری­ ها از طرف یك قدرت امپریالیستی انجام شود یا هر دولت ارتجاعی دیگر، این سرمایه­ گذاری­ ها  وابستگی بیشتر به بازار جهانی و تسلیم به سرمایه ­ی انحصاری و نهادهای بین­المللی آن از قبیل صندوق بین­المللی پول، بانك جهانی ، سازمان ملل و بخشی از تشکلات  (ان جی اویی) را منجر می ­شود.

یك ضرب المثل قدیمی آفریقایی می  گوید: ” ما، زنده ­گان زمین را از اجداد خود به ارث نمی بریم، ما آن را از فرزندان خود قرض می كنیم“ این نگاه  دیگر واقعیت ندارد. ادامه كاری، در نظر داشتن تاثیرات اكولوژیك و تاثیرات منفی آن برروی مردم و طبیعت، شاید در كاتالوگ ­های تبلیغی نهادهای سرمایه گذاری پررنگ باشد و تبلیغ شود، اما بخشی از ”الگوی توسعه ی آنان نیست. این کاتالوگ ­ها تبلیغات سرمایه­ گذارانی است که زیر فشار افکار عمومی مجبورند عوام­ فریبی کنند. در واقع آنچه عملا پیش می ­رود، منطق سرمایه­ داری جهت كسب حداكثر سود در كوتاه ­ترین زمان و رقابت بین سرمایه ­های متفاوت است. سود٬  انگیزه و فرمانده اصلی این سرمایه گذاری­ ها است.

حال كه ” هجوم به طلا“  آغاز شده شركت ­ها و دولت ­هایی كه از تصاحب زمین عقب بمانند، با ریسك كنار گذاشته شدن مواجه­ اند. یعنی باختن به کسانی که زودتر رسیده و زمین ­ها را تصاحب كرده­ اند.

انحصار آب:

به­همراه غصب زمین، مسیر منابع آبی نیز جهت تامین نیاز سرمایه­ گذاری­ های خارجی به سمت این زمین ­ها هدایت می ­شود و این سیاست خشكی زمین­ های كشاورزان بومی را به­همراه داشته است.

رودخانه آلورو (Alwero) در منطقه گامبلای (Gambela) اتیوپی برای مردم بومی از اهمیت ویژه­ ای برخوردار است. یك میلیاردر سعودی به نام محمد آل عمودی منطقه­ ی كشاورزی جدیدی را خریداری كرده و مزارع خود را با انتقال آب از رودخانه آلورو آبیاری  می كند. برنامه این شركت برای آبیاری صنعتی این مزارع بزرگ، باعث محروم كردن كشاورزان بومی از دسترسی به این آب حیاتی شده است. اولین محموله برنج عربستان سعودی كه در اتیوپی كشت شده بود، در سال ۲۰۰٩ وارد عربستان شد، اما در همان سال بیش از ٥میلیون  نفر از مردم گرسنه ­ی اتیوپیایی  توسط تشكلات خیریه بین­ المللی تغذیه می ­شدند.

نیل كرودر Niel Crowder ، از طرف كمپانی انگلیسی چیتون كاپیتال Chayton Capital (كمپانی سرمایه­ گذاری كه در زامبیا زمین خریداری کرده) می گوید، ” ارزش واقعی در زمین نیست، بلكه در آ ب است“. تصاحب آب­ های محلی برای آبیاری كشاورزی بزرگ صنعتی، می­تواند میلیون ­ها انسان را از دسترسی به آب محروم كرده و خطر سمی شدن منابع آب شیرین گران­ بهای منطقه را به دنبال داشته باشد. علی رغم این مسئله  كماكان پیام­ هایی كه از طرف كنفرانس­ های سرمایه ­گذاری بر زمین  كشاورزی از سراسر جهان شنیده می­ شود حاکی از این است كه آب در آفریقا فراوان، دست نخورده و آماده بهره برداری برای  پروژه ­های كشاورزی صادراتی است.( (Chaytoncapital.com

برای بررسی آینده­ ای که در انتظار مردم آفریقا است  می­ توان به تجارب مختلفی كه در گذشته انجام شده رجوع نمود. بزرگترین سیستم آبیاری كه انگلستان، در زمان استعمار هند، در پاكستان انجام داد، نمونه­ ی روشنی برای این مسئله است. این پروژه  بعدها،  بعد از جدایی پاكستان از هند، با سرمایه گذاری­ های بیش­تر بانك جهانی گسترش یافت. ٩۰درصد محصولات كشاورزی در پاكستان توسط آب رود سند آبیاری می ­شوند. پروژه آبرسانی هر چند به رشد تولید و صادرات پنبه و تولید برنج و گندم با كشت دانه­ هایی متفاوت از دانه های بومی كمك نمود، اما نتایج اسفناكی ببار آورد.

 

رود سند سالیانه ۲۲ میلیون تن نمك حمل می ­كند. نصف این مقدار به دریای عربی می­ ریزد و نصف دیگر آن در مزارع كشاورزی انباشت می گردد –  هر هكتار زمین كه با این آب آبیاری می ­شود یك تن نمك را بصورت سالانه در خود انباشت می ­كند. نمك باعث مرگ محصولات كشاورزی می­ شود. تا كنون بیش از ۱۰درصد زمین­ های كشاورزی پاكستان ، غیر قابل كشت شده اند. ۲۰درصد این زمین­ها، باطلاقی شده  و ۲٥ درصد آنها محصول ناچیزی تولید می كنند. استفاده از آب رودخانه آن ­چنان وسیع است كه در برخی از سال­ ها، رودخانه به دریا نمی ­رسد. سرمایه­ گذارها چنین ضایعاتی را در محاسبات خود در نظر نمی گیرند. چرا كه این فاكتورها خارج از ارزش تولید قرار می ­گیرند و جوامع و كره­ ی زمین با ضربه زدن به خود قیمت آن ­را می پردازند، اما سرمایه خصوصی رونق پیدا می كند.

در هندوستان، ۳۰ نوع دانه جدید غیر بومی کشت و توسط آب چاه ­های عمیق آبیاری می ­شوند. این دانه ­ها نسبت به دانه ­های بومی به  آب  بیشتری نیاز دارند. ۲٥درصد محصولات هند با استفاده از آب چاه ­های عمیق آبیاری می­ گردد. باران قادر به جایگزینی این آب ­های زیر زمینی نیست و سطح آب بطور خطرناكی در حال فروكش است.

هر چند مسئله­ ی ادامه كاری كشاورزی در كشورهای تحت سلطه موضوع  پیچیده ­تری است، اما این یك مسئله یک معضل جهانی است.

سطح آب در كشاورزی با ابعاد بزرگ در منطقه باختر میانه(باختر میانه!!) آمریكا فروكش كرده است. باغ های بزرگ كالیفرنیا ۱٥درصد بیشتر از آبی كه توسط باران جانشین می­ شود استفاده می ­كنند. این نوع كشاورزی نمی­ تواند ادامه یابد.

دریای آرال، كه بین مرزهای قراقستان و ازبكستان در آسیای میانه قرار دارد و زمانی چهارمین دریاچه بزرگ جهان به شمار می­آمد تقریبا از بین رفته است. تاثیرات اكولوژیك و اجتماعی این ویرانی غیر قابل تصور است.

این منطقه بالاترین تعداد مرگ و میر كودكان را در جهان دارد. دو رودخانه ای كه به این دریا منتهی می­ شدند، در سال­های ۱٩۶۰ (یعنی  ۱۰ سال پس ازآن ­كه حاكمان سرمایه داری قدرت را در حزب كمونیست شوروی غصب كردند، برنامه ­ریزی بر اصول سوسیالیستی خاتمه یافت و  سود در فرماندهی اقتصاد اتحاد شوروی قرار گرفت)  كانالیزه شد تا مزارع پنبه را آبیاری كنند.

اوضاع در خاورمیانه حتا وخیم ­تر است. عربستان سعودی نه رودخانه و نه باران آنچنانی دارد. اما دارای آب­ های فسیلی زیرزمینی بسیار غنی است كه از دوران­ های بسیار قدیم بجای مانده است. حكومت سعودی برای آبیاری میلیون ­ها هكتار گندم ،  با سرمایه ­گذاری بیش از ٤۰میلیارد دلار توانست به آب­ های زیرزمینی دسترسی پیدا كند. در سالهای ۱٩٩۰ به منظور تهیه ­ی غذا برای دامپروری روبه رشد٬ بسیاری از كشاورزان به تولید یونجه روی آوردند. محصولی كه به آب فراوانی نیاز دارد. این باعث شد كه لایه های آن سقوط كنند سطح آب های زیر زمینی پایین بیاید. در این پروسه­ ی اصراف ۶۰درصد آب فسیلی برای همیشه از بین رفت.

بر اساس محاسبات سازمان ­های بین­المللی، زمین ­های تصاحب گشته توسط سرمایه ­گذاران خارجی ، آنچنان وسیع است كه اگر كشاورزی به روش درستی بروی آنها انجام پذیرد، می تواند غذای بیش از یك میلیارد انسان را تامین کند. ( آبزرور۱۳ اكتبر ۲۰۱۲)

اما ۶۰درصد محصولات كشاورزی که روی این زمین ها کشت می­ شود برای تولید انرژی گیاهی (Biofuel) است .

سرمایه ­داری قادرنیست كه پیشرفت و تكامل همراه با  حفظ محیط زیست را در اولویت خود قرار دهد. برای نمونه  می ­توان به  بسیاری مسایل از جمله ناتوانی در كاهش  تولید گازكربنیك و بقیه ­ی گازهای گلخانه ­ای كه موجب گرمایش كره زمین شده ، اشاره كرد. همانند سیاست. "هجوم به طلا"٬ سودآور بودن کشت در بخش  انرژی گیاهی سرمایه ­گذران را  به سمت کسب سود بیش­ تر می­ راند. هم­ چنین پروژه­ های انرژی گیاهی بسیار تحت تاثیر بازار سهام بوده و می ­تواند برای یك كشور حتا با منطق سرمایه­ داری، فاجعه بار باشد. در شمال موزامبیك كشاورزان بومی با سفته ­بازی زمین­های خود را به  كمپانی ­های بین­ المللی باختند. آن­ ها می ­خواستند برای تولید انرژی گیاهی ، درخت جتروفا jatropha   بكارند که این تجربه به شكست انجامید. اما ضربه­ ی این تجربه به كشاورزان و محیط محل بسیار سنگین بود.

با این ­که قیمت مواد غذایی كه در سال۲۰۰٨به نقطه اوج خود رسیده بود، كمی پایین آمده است. بنابر آمار سازمان كشاورزی و غذایی سازمان ملل متحد قیمت مواد غذایی تقریبا دو برابر دهه گذشته است. که با در نظر گرفتن تورم در طول این دهه، ٥۰ درصد افزایش را نشان می­ دهد. رونق سفته ­بازی مالی بر روی محصولات كشاورزی و غصب زمین­ های بزرگ بر هم اثر کرده و باعث بالا رفتن بیش ­تر قیمت مواد غذایی در عرصه جهانی شده است.

اما تاثیرات بالا رفتن این قیمت­ها بروی مردم جهان بسیار ناعادلانه است. آنان ­كه در كشورهای امپریالیستی زندگی می ­كنند، بخش كوچكی از درآمد خود را صرف خرید مواد غذایی می­ نمایند ( بطور متوسط  در آمریكا ٩ درصد) اما در كشورهای تحت سلطه امپریالیسم، غلبه بر گرسنگی خود چالش عظیمی است. بسیاری از مردم این کشورها فارغ از این که کارشان چیست  مجبورند بین ٥۰ تا ۷۰ درصد درآمد خود و در مواردی حتا بیش ­تر از آن را صرف خرید مواد غذایی كنند. مواد غذایی با كیفیت بسیار پایین، حتا اگر شكم آن ­ها را سیر كند، در بسیاری از موارد سوء تغذیه را از بین نمی ­برد. فاصله بین این دو قطب افراطی ثروتمند و فقیر كماكان در حال رشد است. خشك ­سالی وسیل به علت تغییرات اقلیمی، این مسئله را در سطح وسیع­ تری افزایش داده است.

وارد كردن مواد غذایی توسط كشورهای ثروتمند به معنی وارد كردن آب از كشورهای تحت سلطه است. زیرا برای تولید كالاهای كشاورزی به آب نیاز است. كشورهای بزرگ و قدرتمند امپریالیستی وارد كننده اصلی ” آب مجازی“ می­ باشند. كشورهای امپریالیستی خود را در موقعیتی قرار داده ­اند كه حتا می ­توانند از تغییرات اقلیمی و خشك­ سالی با حدت ­یابی كنترل خود بر روی آب ” مجازی“ و منابع غذایی بطور عام سود جویند.

جهان برای تولید مواد غذایی به ۲۰۰میلیارد لیتر آب در هر ثانیه نیاز دارد که این رقم در یک روز مساوی با کل آب موجود در رودخانه آمازون است. ۶۲درصد آبی كه برای تولید محصولات كشاورزی در بریتانیا مصرف می شود، وارداتی است . این مقدار برابراست با ٥٨ وان پر حمام هر روز به هر نفر. ( گاردین ، ۲۰ اوت ۲۰۰٨). واردات آب، تغییر جهت مسیر طبیعی رودخانه ­ها برای مصرف كشاورزی صنعتی، استفاده سنگین از كودشیمیایی و داروهای سم ­پاشی، برای مردم جهان فاجعه ­بار است .

در چند سال گذشته، چندین كمپانی بزرگ فروشنده محصولات كشاورزی با خرید كمپانی ­های دیگر، كنترل این عرصه از فعالیت اقتصادی در عرصه جهانی را به انحصار خود درآورده اند. شش كمپانی بزرگ جهان عبارتند از، آرچر دانیل میدلند، بونگ، كارگیل٬ لوئیس درایفوس، گلنگور، ماریوبنی (۱)

که كنترل بیش از ۷٥درصد مواد غذایی جهان را در اختیار خود دارند. هم ­زمان پروسه انحصار بیش­ تر ادامه دارد. این روند به نفع رشد قیمت ­ها در این عرصه اقتصادی است.

تحكیم این انحصارات هم­ زمان  تهدیدی برای تولیدكنندگان نیزمحسوب می­ شود٬ زیرا كشاورزان با خریداران كمتری روبرو شده و مجبور به پذیرش قیمت خریداران می ­شوند. یعنی فروش به قیمت کم ­تر، هم­چنین كشاورزان برای تهیه  دانه و كود شیمیایی به این كمپانی ­ها وابسته ­اند. از این رو مجبورند این محصولات را گران­ تر خریداری نمایند. بدین شکل كل زنجیر مواد غذایی از بالا تا پایین هر چه بیش­ تر تحت كنترل سرمایه­ های انحصاری قرار می­گیرد. این كمپانی ­ها به آنچنان موقعیتی رسیده ­اند كه  می ­توانند تعیین كنند كدام كشاورز به كار خود ادامه دهد و كدام كشاورز از تولید محروم گردد. چه كسی بخورد و چه كسی از گرسنگی بمیرد و این ­كه چه كسی چه محصولی را بكارد!

مسئله ­ی دیگر از بین رفتن مواد خوراكی تولید شده است. آقای تیم فاكس، رئیس انرژی و محیط زیست انستیتوی مهندسی مكانیك انگلستان می­ گوید: روش­ های غلط انبارداری، سیستم غلط تاریخ­ گذاری برای مصرف، تشویق دائمی مشتریان جهت خرید بیشتر از احتیاج مثل پیشنهاد یكی بخرید و یكی مجانی بردارید، تمركز بیش از حد به نمای ظاهری محصولات از عوامل مهم از بین رفتن محصولات غذایی است. ۳۰درصد سبزیجات تولید شده حتا برداشت نمی ­شوند. زیرا شكل آنها برای ارائه در سوپر ماركت ­ها پایین ­تر از استاندارد است. ٥۰درصد مواد غذایی خریداری شده در اروپا و آمریكا سر از سطل آشغال بیرون می ­آورد. در كشورهای جهان سوم محصولات غذایی به علت عدم وجود و امكان استفاده از تكنولوژی كشاورزی، امكانات انبارداری، حمل و نقل و غیره در ابتدای  خط تولید از بین می روند. از ٤۰۰ میلیارد تن غذای تولید شده سالانه در جهان، تقریبا ۲۰۰ میلیارد تن آن از بین می ­رود. اما جنایت ­کارانه ­ترین لطمات، لطمات انسانی است. میلیون ­ها انسان از گرسنگی و دیگر عواملی كه با فقر مرتبط است می ­میرند. برای نمونه نبود امكانات بهداشتی. هم ­چنین توانایی­ های فکری بشر در مقیاس میلیونی بی مصرف باقی می ­ماند. چرا كه قدرت فکری و بدنی آنان نمی ­تواند برای سرمایه­ داری ارزش اضافی تولید كند. بنابراین، به خیل ارتش نیروی بیکار و به حاشیه ­ی جامعه رانده می­ شوند.

آیا ما محكوم به زندگی ابدی تحت چنین نظامی هستیم؟

اینكه كره زمین توانایی تولید محصولات خوراكی مورد نیاز خود را ندارد، دروغ است. با وجود نظام سرمایه­ داری و دیگر روابط استثمارگرانه، حتا در  شرایط كنونی، زمین گنجایش تولیدی بسیار بیشتر از نیاز خود را دارد.  مشكل اساسی این است كه شیوه تولید سرمایه داری و سیستم توزیع آن، قادر نیست كه به نیازهای توده های مردم و  كره زمین اولویت دهد.

سرمایه­ داری مدعی است كه آخرین مرحله از تكامل بشریت را نمایندگی می ­كند. اما هم ­زمان حافظ فقر و عقب­ ماندگی عظیم توده­ ها بوده و به مانعی در مقابل تكاملی كه بشریت واقعا بدان نیاز دارد بدل گشته است. به همین علت است كه خوردن غذا به اندازه كافی نه صرفا غذایی سالم و با كیفیت، مشكل بسیار جدی برای اكثریت اهالی كره زمین شده است.  سیستم سرمایه­ داری حتا قادر نیست پایه ­ای ­ترین حق توده ­های مردم را برآورده كند:  حق خوردن، به سخنی دیگر حق گرسنه نماندن! اما بیكارسازی توده ­های مردم غیر قانونی نیست، كوچ اجباری و قهرآمیز میلیونها انسان از زمین های خود غیر قانونی نیست، تصاحب وسیله و ابزار زنده ماندن انسان­ ها غیر قانونی نیست، مجبور كردنشان به گرسنگی غیر قانونی نیست. چرا؟ چون تمامی این حركات دینامیك حیاتی برای انباشت سرمایه است.

این سیستم ، یعنی سرمایه­ داری امپریالیستی و سلطه­ ی كشورهای سرمایه­ داری انحصاری انگشت شمار بر تمام جهان نه تنها مقصد نهایی بشریت نبوده بلكه خود مانع اصلی تكامل بشر به دنیایی كاملا متفاوت است. برای پایان دادن به گرسنگی و بی عدالتی باید از شر این سیستم خلاص شد.

۱) Marubeni, Glengor, Louis Dreyfus, Cargil, Bung, Archer Daniel Midland

 

      
بازگشت
htm  pdf
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در