Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 گزيده مقالات   پنجشنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۸ برابر با ۲۱ نوامبر ۲۰۱۹                    
 
به نقل از مقاله گسترش جنگ داخلی در سوریه،

به نقل از مقاله گسترش جنگ داخلی در سوریه،

خطر گسترش آن به کشورهای همسایه، دورنمای تشکیل کشور کردستان- حقیقت شماره 60 (شهریور 1391)

 

جنگ داخلی بين دو طرفِ ارتجاعی در سوريه، نقطه عطف ديگری را از سر گذراند. بشار اسد قساوت خود را با استفاده از هواپيماهای جنگی و بمباران شهرها به نمايش می گذارد.  «ارتش آزاد سوريه» با موشک های ضد هوائی، جنگنده های بشار اسد را ساقط می کند. روسيه در حال تحويلِ 4 ميليارد دلار هواپيماهای جنگي/تمرينی به رژيم بشار است و آمريکا و ترکيه در حال بررسی استقرار «منطقه ی پرواز ممنوع» در خاک سوريه برای «ارتش آزاد سوريه» اند. رژيم بشار اسد از 5 شهر کردنشين عقب نشست و عملا اين منطقه را در اختيار نيروهای کُرد سوريه، از جمله «پيد» (پارتی يه‌که‌تی دموکرات) که متحدِ نزديکپ.ک.ک است، واگذار کرد. ترکيه تهديد کرد که برای جواب به حملاتی که پ.ک.ک از مناطق کردستان سوريه می کند وارد عمليات نظامی در خاک سوريه خواهد شد. «ارتش آزاد سوريه» چند دوجين پاسدارِ جمهوری اسلامی را در خاک سوريه بازداشت کرد و گروه اسلامی مِقداد 40 نفر از اتباع سوريه را در لبنان دزديد. ارتش سوريه به «پناهندگان» سوريه ای که در خاک اردن هستند تيراندازی می کند و ارتش اردن متقابلا جواب می دهد و هم زمان، بنا بر رهنمودهای آمريکا، خود را آماده می کند تا «در صورت لزوم» برای حفاظت از انبار «سلاح های شيميايی » وارد خاک سوريه شود.  در اواخر مرداد ماه هيلاری کلينتن، وزير امور خارجه ی آمريکا وارد ترکيه شد تا به گفته ی خود همراه با دولت ترکيه (که به گفته ی مقامات آمريکائی شريک استراتژيک آمريکا در منطقه است) بهترين سناريوی سرنگونی رژيم بشار اسد و استقرار رژيم جديدی در آن کشور را بازبينی کند. يکی از مهمترين توافقات، دست نخورده گذاشتن نهادهای اداری و نظامی کليدی دولت سوريه است تا رژيم جديد با تکيه بر آن ها اداره ی سوريه را در دست گيرد. همه ی اين تحرکات، وقايعی است که در کمتر از يک ماه در تابستان داغ امسال رخ داده اند.

روشن است که رژيم بشار اسد آخرين روزهای خود را – حداقل در چارچوب کشوری به نام سوريه – می گذراند. اما «تغيير» محدود به رفتن اين رژيم نخواهد بود. سوريه مانند عراق، لبنان، اسرائيل، اردن ... محصول مرز‏کشی های استعماری پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، توسط قدرت های استعماری فرانسه و انگليس بود. امروز نيز در پشت جنگ داخلی سوريه کشمکش قدرت های بزرگ چون آمريکا و روسيه و اتحاديه اروپا بر سر خاورميانه نهفته است که به چيزی کمتر از توزيع قدرت در ميان خود رضايت نمی دهند – امری که ممکن است به باز ترسيم مرزهای سوريه منجر شود. روسيه بر حمايت از رژيم اسد پافشاری می کند زيرا می خواهد جايگاه خود را در خاورميانه به عنوان يک قدرت بزرگ تثبيت کند. سرنوشت جمهوری اسلامی و نيز حزب الله لبنان به نتايج اين فرآيند گره خورده است. امروز، سوريه مهم ترين عامل بين المللی است که بر صفوف درونی جمهوری اسلامی تاثير می گذارد و آن را بيشتر تجزيه و تکه پاره می کند.

امپرياليسم آمريکا می خواهد نظم ژئوپلتيک جديدی را در اين منطقه ايجاد کند. اما با اجرای هر يک از طرح هايش، بحرانِ ساختارهای سياسی وابسته به خود را در اين منطقه حادتر و پايه های سلطه ی خود را سست تر می کنند. ترکيه مهم ترين تکيه گاه آمريکا برای پيش برد طرحِ تغيير رژيم در سوريه است. اما اين «ماموريت» برای ترکيه نيز تبديل به شمشير دو دم شده است. امپرياليسم آمريکا و ترکيه سخت در تلاش اند تا نتايج جنگ داخلی سوريه را به نفع خود تمام کنند. طنز ماجرا در آن است که می دانند زمين لغزان تر از آن است که بتوانند چنين کنند اما چاره ای جز ادامه ی راه ندارند. جايگاه آمريکا به عنوان ابرقدرتِ مسلط در خاورميانه و ثبات فعلی دولت ترکيه وابسته به ايفای نقش در اين ميدانِ پُر مخاطره است. در خاورميانه ديوارها در حال فرو ريختن اند و نبايد پيشاپيش فرض کرد که فرجام ماجرا را اربابان کنونی خاورميانه خواهند نوشت.

 

  دولت ترکيه: درمانده ميان شکاف های درونی و ايفای نقش ژاندارمی در خاورميانه

 

دولت ترکيه به نيابت از سوی امپرياليسم آمريکا خود را معمارِ سوريه ی جديد و در نهايت خاورميانه ی جديد می داند. دولت ترکيه در اردوگاهی واقع در شهر آدانا، نزديک به‌مرز سوريه، از نزديک اوضاع سوريه را زير نظر داشته و نيروهای مخالف رژيم بشار اسد را در چارچوب «ارتش آزاد سوريه» تعليم نظامی و سياسی می دهد. اين اردوگاه در «اينجيرليک» واقع است که پايگاه نظامی ناتو در آن قرار دارد. قطر و عربستان سعودی نيز فعالانه در اين پروژه درگيرند. از نظر نظامی ترکيه کنترل اين اردوگاه را در دست دارد و هماهنگ کننده و حمايت کننده ی اصلی است. هرمی است که در راس آن ترکيه و در قاعده ی آن قطر و عربستان قرار دارند.(1) اين اردوگاه مخفی «مرکز عصبي» خاورميانه نام گرفته است. اما ترکيه سخت نگران آن است که کنترل اوضاع سوريه را از کف بدهد. اين نگرانی بی جا نيست. زيرا درگيری قدرت های جهانی چون روسيه و کشورهای منطقه  چون ايران در دفاع از رژيم بشار اسد و خرابکاری در پروژه ی معماری ترکيه اوج گرفته است. روسيه بارها اعلام کرده است که با اولين نشانه های حضور آمريکا و اسرائيل در سوريه درگير جنگ داخلی خواهد شد – البته نه به صورت مستقيم بلکه از راه های ديگر. تنها پايگاه نظامی روسيه در خاورميانه «بندر تارتوس» در سوريه است. در دوران «جنگ سرد» اين بندر نقش نظامی مهمی برای شوروی بازی کرد. (2) رژيم بشار اسد از کمک های نظامی و رهنمودهای استراتژيک و تاکتيکی روسيه بهره مند است. سرنگون کردن دو هواپيمای تجسسی ترکيه در ماه ژوئن (خرداد) گذشته بدون تشويق روسيه ممکن نبود. علاوه بر اين، گروه های جهادی سَلَفی به سرعت رشد کرده و پرچم سياه را که نماد اين جريان است بر سر درِ ورودی شهرها و ميادينِ سوريه  به اهتزاز درآورده اند. خبرگزاری ها اطلاع می دهند که بسياری از جريان های سکولار و اسلام گرا به زير پرچم سلفی ها درآمده اند زيرا سلفی ها  اسلحه و منابع مالی کافی دارند. «ارتش آزاد سوريه» تنها جريانی است که توسط امپرياليسم آمريکا و دولت ترکيه به عنوان «نماينده مردم سوريه» به رسميت شناخته شده است اما قادر نيست نيروهای سلفی را به زير فرماندهی خود در آورد. (3) هرچند «ارتش آزاد سوريه» به طور رسمی دارای مذهب نيست اما با انگيزه ها و ادبيات حزب اللهی مردم را تشويق به شرکت در جنگ عليه رژيم اسد می کند. اخيرا يکی از فرماندهان ارتش آزاد سوريه در فيلمی که در يوتيوپ به نمايش درآمد گفت: «آن هائی که با مقاصدی جز خدمت به خدا به شورش پيوسته اند بهتر است در خانه بمانند. اما اگر قصد خدمت به خدا را دارند وارد جهاد شوند و بهشتِ بعد از مرگ را از آنِ خود کنند.» (4) عناصر القاعده به درون اپوزيسيون سوريه نفوذ کرده اند و ترس آمريکا از آن است که به انبار سلاح های شيميائی سوريه دست برد بزنند.  همين امر سبب شده است که آمريکا و ترکيه در زمينه ی تسريع سرنگونی بشار اسد با احتياط رفتار کنند تا بتوانند نيروهای تحت الحمايه خود را تقويت کنند و بر تلاش های خود افزوده اند تا ارتش بعث سوريه را نه به صورت افراد بلکه به صورت يک نهاد به سوی خود جلب کنند. دولت های آمريکا و سوريه اعلام کرده اند که، « از بعث-زدائی کامل ممانعت به عمل خواهند آورند.» (5) در همين راستا، لئون پانه تا، وزير دفاع آمريکا بر ضرورت حفظ ثبات در شرايطِ پس از سقوط رژيم بشار اسد تاکيد کرد و  گفت، «بهترين راه حفظ ثبات آن است که به حد اکثر تلاش کنيم تا نيروهای نظامی و پليس و نيروهای امنيتی دست نخورده بمانند ...» و تاکيد کرد که، «ما نبايد اشتباهی راکه در عراق کرديم تکرار کنيم. ... اين ها خوب می دانند چگونه انبارهای سلاح های شيميائی را از دست برد مصون بدارند.» (6)

.... 

  

 آشوب بزرگی نظم حاکم بر جهان را فراگرفته و اين خوب است!

 

آشوب در خاورميانه رو به ازدياد است و اين روند تا سال ها دوام خواهد يافت. منبع اين وضعيت بحران در نظام سرمايه داری امپرياليستی است. در عصر امپرياليسم بحرانِ سرمايه به معنای آن است که چارچوبه های تقسيم جهان به محدوديت هايش رسيده است و سرمايه ديگر در آن چارچوب نمی تواند بر بحران خود فائق آيد. همين واقعيت، نظام امپرياليستی را دچار تشنج می کند. هژمونی قدرت های سنتی چون آمريکا زير سوال رفته و ظهور قدرت های رقيبِ تازه نفس چون چين اين بحران را عميق تر و امکان مديريت جهان به سبک و سياق گذشته را برای امپرياليسم آمريکا غير ممکن کرده است.

حادتر شدن تضادهای نظام سرمايه داری ، مبارزات و شورش های مردم را عليه امپرياليسم و ساختارهای سياسی وابسته به امپرياليسم (دولت های کشورهای تحت سلطه) بر می انگيزد. اما در فقدان يک جنبش کمونيستی انقلابی که پرولتاريا و خلق های تحت ستم را برای کسب قدرت سياسی با هدفِ استقرار جوامع سوسياليستی نوين رهبری کند اين خيزش ها تبديل به خيزش های انقلابی که بافت نظام سرمايه داری را بشکافند، نمی شوند. «بهار عربي» بازتاب همين وضعيت است. قدرت های امپرياليستی و طبقات ارتجاعی محلی با تمام قوا تلاش کرده اند اين شورش ها را به مجاری دلخواه خود بيندازند. در چنين شرايطی تحسينِ خودجوشی خيزش های توده ای و «بی رهبر و بی برنامه» بودن آن ها فقط آب ريختن به آسياب قدرت های امپرياليستی و دولت های اين منطقه است. بيش از نيم قرن است که نيروهای آزاديخواه و ترقی خواه در اين منطقه، تحت عنوان بهره جوئی از تضادهای نظم جهانی و منطقه ای به پيچ و مهره ی آن و نهايتا به بخشی از آن تبديل می شوند. اين وضعيت بايد به طور جدی به چالش گرفته شود.

در عصر سرمايه داری امپرياليستی، حفظ قدرت اقتصادی طبقه بورژوازی بدون پشتوانه ی دولت های مقتدر و ارتش های تا به دندان مسلحِ آن و جنگ و نابودی ممکن نيست. جهان به صورت تدريجی و مسالمت آميز تغيير نمی کند. رخدادهای خاورميانه بيان آشکار اين واقعيت است. با تکيه بر اين واقعيت است که پرولتاری انقلابی در مقابل توهمات و عوام فريبی های بورژوائی، بر سرلوحه ی مبارزات خود می نويسد: «بدون قدرت سياسی، همه چيز توهم است». بلبشو در اردوی امپرياليست ها و مرتجعين فرصت گرانبهائی است برای کمونيست های انقلابی، پرولتاريا و خلق های تحت ستم اين منطقه که فصل جديدی را در صحنه ی سياسی خاورميانه باز کنند. در همين اوضاعِ متلاطم است که کمونيست های انقلابی با سلاح تئوری های تکامل يافته تر و علمی تر، با فداکاری و سخت کوشی، با هشياری و درايت سياسی می توانند قطب کمونيستی را در ميان جنبش های مردم منطقه ايجاد کنند و در پرتو آن خيزش های مردمی را به جنبش های سياسی انقلابی و مبارزات مسلحانه ی انقلابی با هدفِ ايجاد جوامع سوسياليستی در اين منطقه تبديل کنند. اين چنين است که پرولتاريا و خلق های خاورميانه نه تنها متحدانه می توانند سرنوشت اين منطقه را تعيين کنند بلکه بر آينده ی جهان تاثيرات تعيين کننده و الهام بخش بگذارند.

 

پانويس ها:

1- هرالد تريبون بين المللی، چاپ ترکيه، ضميمه ی «دنيا» ص ت1، تاريخ 31 ژوئيه 2012.

2- روسيه در حال بسط ناوگان های دريايی اش در خارج از کشور است. و اخيرا اعلام کرد که تا سال 2020 با صرف 140 ميليارد دلار نيروی دريايی روسيه را با 51 ناو جنگی و 24 زيردريايی جنگی مجهز خواهد کرد. بندر تارتوس در شرايطی که هيچ حضور نظامی در خاورميانه ندارد به مثابه پشت جبهه ای برای ارسال مهمات به مناطقِ مورد مداخله ی روسيه بازی می کند. 

What Drives Russia’s Unrelenting Position on Syria? By: Center for American Progress, August 13, 2012

www.americanprogress.org

3- هرالد تريبون بين المللی، «در سوريه شعارها رنگ مذهب را به خود گرفته اند»، 31 ژوئيه 2012، صص1 و6

4- همانجا، هرالد تريبون بين المللی، ص 6

5-حريت ديلی نيوز. روزنامه انگليسی زبانِ ترکيه، اول اوت 2012

6- روزنامه انگليسی زبان «زمان امروز» نزديک به حزب حاکم در ترکيه:

Today’s Zaman August 1, 2012 p 14

7- زمان امروز- 31 ژوئيه 2012 ص 14

8- ديويد ل. فليپس، هرالد تريبون بين المللی، 31 ژوئيه 2012، ص 8. فليپس مشاور دولت آمريکا در پروژه «آينده عراق» و مشاور رئيس جمهور بوسنی بوده است.

9-  زمان امروز، 6 اوت 2012، ص 8

10Casy Research- Big Oil’s Unwitting Bid for   Kurdish Statehood,” by Marin Katusa

http://www.caseyresearch.com

11- “Kurdistan : The Next Flash Point Between Turkey, Iraq and Syrian Revolt,”  Dr. Jaques Neriah. Published in    Jerusalem Center for Public Affairs: jcpa.org  

 

 

      
 
 شما در حال خواندن مقاله
 گسترش جنگ داخلی در سوریه، خطر گسترش آن به کشورهای همسایه، دورنمای تشکیل کشور کردستان
 نوشته
 نشریه حقیقت ـ شماره 60
 در تاريخ
 2013-09-08
 منتشر شده در
 
.هستيد
 
پاسخى تاريخى- جهاىى به عصری با اهميت تاريخى- جهاىى
اﯾﻦ ﺳﻨﺪ، ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣه ی ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ اﯾﺮان- ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺖ ﻣﺎﺋﻮﺋﯿﺴﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد .اﻧﺘﻈﺎر و آرزوی ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺎ « ﭘﯿﺶ ﻧﻮﯾﺲ » ﺳﻨﺪ، در ﻣﯿﺎن طﯿﻒ ِ وﺳﯿﻌﯽ از ﻣﺒﺎرزﯾﻦ ِ از ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ و دوﺳﺘﺪاران اﯾﻦ ﺣﺰب ﺗﺎ رﻓﻘﺎی ﺟﻨﺒﺶ ﭼﭗ و ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ، ﺣﺮﮐﺖ ھﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﺷﻮد . ﺑﮫ وﯾﮋه، ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ﺣﺰب ﻣﻮظﻒ اﻧﺪ ﺗﺎ آن را ﺑﮫ ﻣﯿﺎن ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺒﺎرزی ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﯿﺰش دی ﻣﺎه وارد ﺻﺤﻨﮫ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ اﻓﮑﺎر و واﮐﻨﺶ ها و اﺣﺴﺎﺳﺎت آن ھﺎ ﮐﮫ ﺳﻨﺪ را ﺧﻮاﻧﺪه و ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽﮐنند آﺷﻨﺎ ﺷﻮﯾﻢ، ﺑﯿﺎﻣﻮزﯾﻢ و ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﯿشتری ﺑﺮای ﻏﻨﯽ تر و ﺻﺤﯿﺢ ﺗﺮ ﮐﺮدن ﺳﻨﺪ ﺑﮫ دﺳﺖ آورﯾﻢ

استراتژی راه انقلاب در ایران
سند زیر یکی از اسناد جلسه پلنوم دهم کمیته مرکزی )در اختیار 2017 ( مه 1396 است که در اردیبهشت اعضا و هواداران حزب قرار گرفت تا در حوزه هایی حزبی گوناگون مورد بحث قرار بگیرد . کمیتۀ مرکزی حزب با آن را مورد بازبینی قرار ، توجه به نظرات دریافت شده داد و اینک برای اطلاع عموم اقدام به انتشار آن می کند . 2018 /1397 پاییز

گسست ضروری و آزادی ما در حفظ جهتگیری استراتژیک - گزارش پلنوم 9
1394 سند داخلی از کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران (م ل م) مصوب آذر

 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در