Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 اطلاعیه ها   سه-شنبه ۳ مهر ۱۳۹۷ برابر با ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۸                    
 
زنجیرها را بشکنیم، نیروی زنان را برای پیش راندن انقلاب کمونیستی رها کنیم!

زنجیرها را بشکنیم، نیروی زنان را برای پیش راندن انقلاب کمونیستی رها کنیم!

بیانیه حزب کمونیست ایران (م ل م) به مناسبت 8 مارس 1396

شکست شورش 39 سال پیش زنان در 8 مارس 1357 و علیه فرمان حجاب اجباریِ خمینی، برای کل جامعه ایران فاجعه بار بود. شکستی که نشانۀ تحکیم رژیم اسلام گرای تازه به قدرت رسیده و آغاز روند چرخش به عقب کل جامعه بود. امروز و در آستانۀ چهل سالگی به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی، «زنان خیابان انقلاب» آن شورش بزرگ را پی گرفته اند و این بار نباید شکست خورد. «دختران خیابان انقلاب» همانند زنان شورشگر 39 سال پیش نه فقط علیه قانون ارتجاعی حجاب اجباری به پا خاسته اند بلکه با حرکت جسورانۀ خود عملا و به طور عینی، توده های مردم را به چالش کشیده اند که کدام سمت ایستاده اید؟ آیا سمت زنانی که علیه زن ستیزی این رژیم فاشیست دینی به پاخاسته اند، می ایستید و یا با سکوت خود لاجرم در سمت حکومتی قرار می گیرید که نه فقط زن ستیز است بلکه عامل کلیۀ معضلات این جامعه است. چهل سال بس است! نه تنها برای حجاب اجباری بلکه برای کلیت این نظام بس است.

نزدیک به چهل سال از شورش 8 مارس زنان علیه حجاب اجباری و شعار «ما انقلاب نکردیم، تا به عقب برگردیم» می گذرد و اکنون که ضرورت یک انقلاب برای تغییر رادیکال جامعه پیش روی ما است باید پرسید: انقلاب واقعی چیست و چه ویژگی هایی دارد؟ به قول باب آواکیان: بشریت امروز در هر کجا به انقلاب نیاز دارد و هر چیزی جز آن به عنوان راه حل برای نجات بشر، یاوه و بی اساس است. این به معنای آن نیست که هر مبارزه ای که هدفش انقلاب نباشد یا کمتر از انقلاب باشد، بیهوده است. بلکه به این معنی است که اگر این مبارزات در مسیر انقلابی که می تواند جامعه را از شر هر شکل از ستم و استثمار رها کند قرار نگیرد، آن گاه نه فقط چهل سال بلکه صدها سال دیگر نیز نظامی که سرمنشاء تولید فقر و بیکاری، ستم بر زن، ستم ملی، سرکوب و خفقان سیاسی، جهل و خرافۀ دینی، جنگ های ویرانگر، نابودی محیط زیست و غیره است، به حیات خود ادامه خواهد داد. چنانکه در ابتدای مانیفست و برنامۀ انقلاب کمونیستی در ایران* آمده است:

عصر ما، عصر انقلاب کمونیستی است. عصر گذار جامعه بشری به ورای جامعه چند هزار ساله طبقاتی. عصر سازمان دادن اجتماع بشر بر اساس محو تمایزات طبقاتی، نابود کردن کلیه روابط تولیدی که این تمایزات را به وجود میآورند، نابود کردن کلیه روابط اجتماعی ستمگرانه که از این روابط تولیدی استثمارگرانه بر میخیزند و رهایی از کلیه افکار کهنه مربوط به جامعه طبقاتی.

بدون تحقق چنین انقلابی نمی توان از شر شرایط ستم و استثمار موجود که اکثریت جامعه ایران و جهان را در بر گرفته خلاص شد. این حقیقتی است که باید در هر جنبشی از جمله در مبارزات زنان علیه حجاب اجباری قویا حضور داشته و تبدیل به آگاهی مبارزین و هدایت گر مبارزاتشان باشد. از پیوند مبارزات عادلانه زنان علیه حجاب اجباری و آگاهی به ضرورت حیاتیِ چنین انقلابی و گردهم آمدن کسانی که می خواهند به این ضرورت جواب دهند، یک جنبش رادیکال زنان می تواند متولد شود. کار به دستان جمهوری اسلامی به خوبی به تاثیرات حرکت جسورانه «زنان خیابان انقلاب» بر کل جامعه آگاهاند و می کوشند مانع از گسترش آن و به ویژه ظهور یک جنبش رادیکال زنان بشوند. بدون شک ظهور یک جنبش رادیکال زنان، تاثیرات مثبت بزرگی هم بر عمیقتر شدن و گسترش حرکت مبارزاتی توده های مردمِ به پا خاسته علیه حکومت خواهد داشت و هم خدمت عظیمی به گشوده شدن راه آن انقلابی خواهد داشت که جامعۀ ما و کل جهان به شدت به آن نیازمندند.

باید جنبش انقلابی و رادیکالی علیه حجاب و رژیم جمهوری اسلامی به راه بیافتد و شمار عظیمی از زنان و مردان مبارز از جمله کسانی که فقط خواهان به چالش کشیدن حکومت از طریق مبارزه با حجاب اجباری هستند را در برگیرد. اما کانون این جنبش باید از کمونیستهای انقلابی شکل گرفته باشد. یعنی، کسانی که قادرند با به کاربست علم کمونیسم نوین، شرایط حیات بشریت در این مقطع زمانی را با تمام تضادمندی هایش تحلیل کرده و راه بیرون رفت از این نظم به ظاهر ابدی و پایان دادن به کابوس ستم و استثمار را ترسیم کنند. کسانی که قادرند منافع رهایی بشریت را در نظر داشته و مبارزات و مقاومت های امروز را بر حسب آینده ای که باید و می توان برایش جنگید، تعیین سیاست کرده و توده های مردم را حول آن سازمان می دهند. با کاربست علم کمونیسم نوین می توان رابطۀ ارگانیک میان ستمگری ها و معضلات اجتماعی بزرگ از جمله ستم بر زن را با شیوۀ تولیدی و نظام اقتصادی جامعه را دید و درک کرد که منبع تولید و بازتولید کلیۀ معضلات اجتماعی، نظام سرمایه داری است و میان رهایی زنان و رهایی بشریت از نظام طبقاتی، رابطه وجود دارد.

جنبش رادیکال زنان جنبشی سیاسی است و نباید تصور کرد ستم بر زن از دیگر ستم های اجتماعی و اقتصادی جدا است. بنا براین ضروری است که جنبش رادیکال زنان بر سر مهمترین مسائل سیاسی روز در ایران و جهان موضع بگیرد. وقتی می گوییم جنبش رادیکال زنان یک جنبش سیاسی است به معنای آن است که هرگز نمی تواند نسبت به رویدادهای مهم جهان که سرنوشت و زندگی صدها میلیون انسان را درگیر می کند، بی تفاوت باشد: از جنگ های ارتجاعی جمهوری اسلامی در خاورمیانه تا به قدرت رسیدن رژیم فاشیستی ترامپ در آمریکا. صدور اسلام گرایی توسط جمهوری اسلامی به خارج از مرزهای ایران و درگیر شدن در جنگهای ارتجاعی مانند جنگ سوریه، مکمل و پشتوانۀ اعمال و تحمیل رژیم دینمدار در داخل کشور است. مبارزه علیه ستم بر زن مبارزه ای جهانی است. نمی توان مبارز راه رهایی زنان ایران بود اما نسبت به جنبش «من هم» (me too) سکوت کرد. همانطور که به قدرت رسیدن رژیم اسلام گرای فاشیستی در ایران، موقعیت اجتماعی زنان را فرسنگها به عقب برد، اکنون در سطح بین المللی و در آمریکا و اروپا هم با به قدرت رسیدن رژیمهای فاشیستی مانند رژیم ترامپ/پنس و نیروهای دست راستی به همان اندازه زن ستیز و ارتجاعی مواجهیم که حمله به مهاجرین و زنان، از عناصر اصلی برنامه شان است.

نوک پیکان نبرد جنبش رادیکال زنان علیه آن جنبه هایی از ستم بر زن است که ستون های سیاسی و ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی را تشکیل می دهند. نوک پیکان این مبارزه، امروز علیه حجاب اجباری و کلیۀ قوانین ضد زن و قوانین شریعت است. اما حجاب (فارغ از این که اجباری است یا اختیاری) دارای محتوای مشخص اجتماعی و به طور عام نماد «فروتر» بودن زن نسبت به مرد است. اسلام نه فقط یک باور فردی بلکه ایدئولوژی و برنامه و دستورالعمل حکومتی  است و توجه به این جنبه، به ویژه در ایران که در چارچوب حاکمیت یک رژیم دینمدار است، اهمیت بسیار دارد.

یکی دیگر از مسائلی که جنبش رادیکال زنان باید نسبت به ان موضع روشن و درستی بگیرد مسالۀ قهر انقلابی و مقابله با خشونت سازمان یافته و مسلح دولتِ حاکم است. جمهوری اسلامی مانند هر دولت دیکتاتوری بورژوازی دیگری، نظام سیاسی-ایدئولوژیک، اقتصادی-اجتماعی اش را با زور اسلحه و دستگاه سرکوب تحمیل کرده و حفاظت می کند. این قدرت حاکمه در مبارزه ای مسالمت آمیز تسلیم مردمی که آن را نمی خواهند نخواهد شد. بلکه باید از طریق یک جنگ انقلابی آن را سرنگون کرد. این حقیقت، نه تنها بی ارتباط با مساله رهایی زنان نیست بلکه عمیقا به آن مربوط است. زیرا تضاد میان زنان با رژیم و دولت حاکم تضادی «مسالمت آمیز» و قابل «اصلاح» در چارچوب این نظام و به طور کلی نظام طبقاتی حاکم بر این جهان نیست. از این حقیقت، سیاستی انقلابی نتیجه می شود که موضوع «استراتژی انقلاب» باید به طور مستمر به درون جنبش رادیکال زنان برده شود. به این منظور نقشۀ راهی که برای حل این مساله و تعیین تکلیف انقلابی با رژیم حاکم توسط حزب ما تدوین و ترسیم شده است، باید توسط کمونیست های درون جنبش رادیکال زنان تبلیغ و ترویج شود تا به آگاهی مبارزین این جنبش در مورد انقلاب کمونیستی در ایران و راه و چگونگی تحقق آن، منجر شود. انقلاب کمونیستی در ایران بدون آن که هزاران زن در سراسر کشور به عنوان رهبران و فرماندهان استراتژیک این انقلاب قدم پیش گذاشته، با کمونیسم نوین تعلیم یافته و سازماندهی شوند، غیر ممکن است. آنها ستون فقرات رهبری میلیون ها نفر دیگر در راه سخت و پر پیچ و خم انقلابی خواهند بود که سرآغاز رهایی تمامی بشریت در سراسر جهان و از تمامی انواع و اشکال ستم، تبعیض و بهره کشی است. .

مرگ بر حجاب اجباری! مرگ بر جمهوری اسلامی! نبرد برای جمهوری سوسیالیستی نوین در ایران!

حزب کمونیست ایران (مارکسیست لنینیست مائوئیست)

اسفند 1396/ مارس 2018

http://cpimlm.com/hagh3_g/hagh81.pdf         مانیفست و برنامه انقلاب کمونیستی در ایران *

 

      
 
 شما در حال خواندن مقاله
 زنجیرها را بشکنیم، نیروی زنان را برای پیش راندن انقلاب کمونیستی رها کنیم!
 نوشته
 حزب کمونیست ایران (مارکسیست لنینیست مائوئیست)
 در تاريخ
 2018-03-02
 منتشر شده در
 
.هستيد
 
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در