Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 کارگری   پنجشنبه ۲۸ شهريور ۱۳۹۸ برابر با ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۹                    
 
اتوبوس رانی:

 

ملاحظاتی سیاسی بر اعتصاب کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران

 

به نقل ازنشریه حقیقت شماره 26، دی ماه 1384 

ارگان حزب کمونیست ایران (مارکسیست – لنینیست – مائوئیست)

 

 

اعتصاب کارگران شرکت واحد در روز یکشنبه دوم دی ماه و نمایش عزم و استواری شان در مقابل قوای سرکوبگر رژیم، جو همبستگی و شادی در میان مردم تهران بوجود آورد. هر چند این اعتصاب بیش از یک روز طول نکشید اما تاثیرات مهمی در میان خود کارگران و بطور کل اقشار تحتانی تهران برجای گذارد.

ماه هاست که سندیکای شرکت واحد مورد تعرض وحشیانه اوباشان و چاقوکشان جمهوری اسلامی قرار گرفته است. حملات رژیم به این سندیکا زمانی حدت یافت که اعضای این سندیکا استقلال خود را از شوراهای اسلامی کار نشان دادند. در اردیبهشت گذشته، سردمداران خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار به محل سندیکا یورش برده و به ضرب و شتم اعضای آن پرداختند. خبر این یورش وقیحانه جهانی شد. با این وجود سازمان جهانی کار (آی ال او) در اجلاس سالانه خود این اوباشان اطلاعاتی و نهادهای "کارگری" وابسته به جمهوری اسلامی را  بعنوان نمایندگان کارگران ایران برسمیت شناخت.

در ادامه حملات  رژیم به سندیکای شرکت واحد اتوبوس رانی تهران، روز اول دی ماه قوای سرکوبگر رژیم 12 تن از اعضای هیئت مدیره سندیکای شرکت واحد را به جرم ایجاد سندیکا که در جمهوری اسلامی غیر قانونی است و "ایجاد اغتشاش" دستگیر کرد. اما این عملیات سرکوبگرانه نه تنها کارگران شرکت واحد را عقب نراند بلکه روز بعد در مقابل دفتر سندیکا تجمع کرده و اعلام کردند که روز یکشنبه دست به یک اعتصاب عمومی خواهند زد. در واقع دستگیری رهبران سندیکا،  حرکت اعتراضی سازمان یافته کارگران شرکت واحد را تسریع کرد.

اگرچه این اعتصاب یک روزه بود اما هزاران تن از کارگران شرکت واحد در آن شرکت کردند؛ فلج شدن رفت و آمد در شهر موجب با خبر شدن  بخش بزرگی از مردم از اعتصاب  شد.  روحیه مردم با وجود مختل شدن رفت و آمدشان، خوشحالی و همبستگی و استقبال از این حرکت اعتراضی بود. تحرک بخش چپ جنبش دانشجوئی در حمایت از این اعتصاب مثبت بود اما متاسفانه عمدتا در سطح رسانه ای باقی ماند. یکی از دستاوردهای سیاسی این اعتصاب افشای "کارگر دوستی"  احمدی نژاد و وعده های عوامفریبانه ای بود که او در جریان انتخابات ریاست جمهوری به زحمتکشان داد.

در مقابل این اعتصاب رژیم مجبور به عقب نشینی شد بطوریکه همه دستگیرشدگان بجز اسانلو را آزاد کرد. ده  روز بعد از اعتصاب، قالیباف شهردار تهران در تجمع ده هزار نفره کارگران در استادیوم آزادی حضوریافت و با دادن وعده های سر خرمن قول رسیدگی به وضعیت کارگران و آزادی اسانلو را داد. اما  اضافه کرد که " این کارها را یک شبه نمی توان انجام داد"!

به قول یکی از روزنامه های رسمی کشور، قالیباف سعی کرد فضائی برای غلبه برهیجانات کارگران معترض فراهم آورد.  کارگران دراین  تجمع نیز با پافشاری بر حق داشتن سندیکا شعار دادند و فریاد زدند "اعتصاب یادت نره".  اما بهر حال ساعتی پس از این تجمع، کارگران به سر کار خود بازگشتند و اعتصاب ادامه نیافت. گرچه کماکان پتانسیل بالائی برای تداوم بروز اعتراضات کارگران شرکت واحد به اشکال گوناگون موجود است.

 

گرایشات سیاسی

 

این اعتصاب جوانب سیاسی مختلفی دارد که توجه به همگی آنها ضروریست.

این اعتصاب تبارز یک مبارزه توده ای عادلانه است که جو سیاسی ضد رژیمی  و روحیه همبستگی را در میان مردم دامن زد. فعالین کمونیست باید از این حرکت و هر حرکت و اعتراض توده های زحمتکش و دیگر اقشار مردم حمایت کنند و به سهم خود به گسترش و سازماندهی آن یاری رسانند. اما همزمان باید به گرایشات سیاسی که در بطن چنین مبارزاتی طرح می شود هشیارانه برخورد کنند.  نمی توان  تحت عنوان اینکه "هر حرکت کارگری خوبست و چیز بدی از آن نمی تواند بیرون آید" نسبت به این گرایشات برخورد سهل انگارانه داشت. آینده هر جنبش کارگری توسط درجه نفوذ خط سیاسی انقلابی و بینش و اصول کمونیستی در میان فعالین آن تعیین می شود.

دست کم برای عده ای از فعالین این حرکت روشن است که این اعتصاب نه فقط یک اعتصاب صنفی بلکه یک اعتصاب سیاسی نیزهست. این اعتصاب نشان داد که بخش حمل و نقل بخصوص درکلان شهرها نقطه ضعف مهم رژیم است. زیرا هرگونه اخلال در این بخش  براحتی می تواند  شهری چون تهران را فلج کند. بعلاوه  بعلت ارتباط مستقیم کارگران بخش حمل و نقل  با زندگی روزمره مردم  نارضایتی شان بلافاصله به گوش  دیگر اقشار مردم می رسد. بویژه در شرایط کنونی کشورکه هر حرکت صنفی گسترده می تواند به یک سیلاب سیاسی بدل شده و جریاناتی را براه اندازد که کنترل آن خارج از توان رژیم باشد و فروپاشی آن را بهمراه بیاورد.

دقیقا بدلیل چنین پتانسیلی، نیروهای سیاسی بورژوائی چنین حرکات اعتراضی  را به حال خود رها نکرده  و تلاش می کنند با استفاده از امکانات وسیع خود بر روندها و جهت گیری ها سیاسی آنها تاثیر بگذارند. این امری بسیارطبیعی و معمول در برخورد به جنبش کارگری در همه نقاط جهان بخصوص جنبش کارگری در کشورهای تحت سلطه است. بنابراین عجیب نیست که حول جنبش سندیکائی کارگران شرکت واحد، گرایشات سیاسی گوناگون پا به میدان گذاشته اند.

بطور مشخص در جریان این اعتصاب عده ای سعی کردند  به این مقایسه  دامن زنند که گویا این سندیکا می تواند تبدیل به اتحادیه کارگری "همبستگی" در لهستان شده و اسانلو نیز به لخ والسای ایران تبدیل شود! هر کس که اندکی آشنائی با تاریخچه جنبش "همبستگی" و لخ والسا داشته باشد می داند که آن جنبش با ابتکار و مبارزه کارگران لهستان بوجود آمد و سپس  تبدیل به وسیله نقلیه جناحی از بورژوازی لهستان شد که قصد خروج  از بلوک امپریالیستی شرق و پیوستن به  بلوک امپریالیستی غرب را داشت. لخ والسا کارگری بود که تحت تاثیر جریانات سیاسی راست و کلیسای کاتولیک جنبش کارگری را از مسیر  ضدیتش با رژیم سرمایه داری دولتی لهستان به جاده حمایت از سرمایه داری غرب کشاند و خودش هم به یک بورژوای کثیف بدل شد.

چنین قیاسهائی را نباید ساده گرفت، حتا اگر بر پایه ساده نگری عده ای بیان شود. چشم اندازهائی چون  جنبش "همبستگی" لهستان و لخ والسا در تضاد کامل با دورنمای انقلاب کارگری است و هدفش به هرز بردن نیرو و انرژی مبارزات کارگری در خدمت برنامه های ضد انقلابی و ضد کمونیستی است. مدل لخ والسا و جنبش "همبستگی"  یک پروژه  سیاسی کاملا بورژوائی است که نه در جهت اتحاد و همبستگی کارگران برای قدرتمند شدن صفوفشان جهت مطالبات عادلانه ونه در خدمت سرنگونی نظام حاکم و برپائی حاکمیت سیاسی طبقه کارگر قرار دارد.

در جریان این اعتصاب ما شاهد انتشار بیانیه ای از جانب چند صد نفر از فعالین سیاسی و فرهنگی جامعه نیز بودیم. امضا کنندگان این بیانیه که اکثریت آنان را دوم خردادی های ورشکسته گرد آمده  حول جبهه مشارکت و موتلفین ملی مذهبی شان تشکیل داده اند  در "اعتراض به برخوردهای غیرقانونی به کارگران" به گردانندگان  نظام هشدار دادند که تهدید و ارعاب کارگران "غایتی بس خطرناک و غیر قابل پیش بینی" دارد و اگر قانون کار در جهت آزادی فعالیتهای سندیکائی اصلاح نشود "به یاس و و نامیدی  و رکود در تولید و بحران در اقتصاد ایران دامن خواهد زد." این به اصطلاح دلسوزان کارگران که نگرانی شان بیشتر شامل رکود اقتصاد بیمار و ورشکسته ایران و عواقب خطرناک شورش محرومان است در خاتمه بیانیه شان برخورد به "خواسته ها و مطالبات رانندگان اتوبوسرانی را محک مناسبی برای  صدق و کذب" ادعاهای دولت احمدی نژاد  می دانند. بعبارتی در تلاشند  که این بار ازکارگران معترض بعنوان سیاهی لشکر برای دعواهای جناحی خود سود جویند. وجود نام برخی عناصر خوشنام درزیر این بیانیه تغییری در ماهیت سیاسی حقه بازانه آن بوجود نمی آورد. 

ضروری است یادآوری کنیم  که جناح دوم خرداد، در گذشته سعی داشت در ائتلاف با جریانات راست اپوزیسیون مانند فدائیان اکثریت  و توده ای ها و با کمک گرفتن از سازمان جهانی کار، در مقابل شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر، جناح "کارگری" منتسب بخود را بوجود آورد، تا از این طریق سوار  جنبش های کارگری شود و بتواند کنترلشان کند و از آن بمثابه یک اهرم سیاسی در رابطه با اهدافش استفاده کند. با وجود ورشکستگی آشکار پروژه دوم خرداد، این جریان کماکان دست از این گونه دسیسه های  خود بر نمی دارد. همانگونه که آنان در جریان انتخابات ریاست جمهوری تلاش کردند تا با وساطت جریانات راست اپوزیسیون، خرده اعتباری برای خود دست و پا کنند. اکنون نیز سعی دارند  از طریق کانالهای "کارگری" چنین اعتباری برای خود کسب کنند. اینان فکر می کنند شاید همکاری در رابطه با "عمل کارگری" به بخشی از اپوزیسیون چپ انگیزه (و پوشش) کافی بدهد که اینبار ائتلاف با این جنایتکاران را به گونه ای آبرومند تر و «کارگریستی» پوشش دهند!

 

نقش کمونیستها 

 

تا کنون سازمان های کمونیستی و فعالین چپ همگی با اشتیاق (بجا و درست) از زاویه اهمیت این مبارزه در تقویت جنبش کارگری به آن  پرداخته اند.  اما در این جو سیاسی جنبه نادرستی شکل گرفته که توجه بدان ضروریست. فعال شدن گرایشات راست سیاسی هشداری است به سازمان های کمونیستی و چپ که صرفا توجه خود را منحصر به جنبه های تشکیلاتی و سندیکائی این مبارزه نکنند. حمایت از یک اعتصاب و از همه نظر به پیروزی آن کمک کردن به معنای فراموش کردن سیاست (سیاست انقلابی) نیست. در میان فعالین جنبش چپ آنقدر شیفته گی نسبت به جریان تشکل یابی صنفی کارگران زیاد است که به گرایشات سیاسی که در بطن این جنبشها در حال رشدند (امری که همیشه بوده و خواهد بود) بی توجهی می کنند. آیا این  پراگماتیسم و تجربه گرائی خطرناک نیست؟

فعالین کمونیست نباید در زمینه  دخالتگری سیاسی از گرایشات بورژوائی عقب بمانند و خوشخیالانه فکر کنند که مبارزات کارگری به صرف کارگری و توده ای بودن در خلا سیاسی جلو می رود. گوئی که حرکت های کارگری در این جهان همواره به مقصدی ختم شده اند که به نفع طبقه کارگر بوده است. و گوئی اینکه حرکت کارگری ذاتا فقط پذیرای کمونیسم است و خودبخود در مقابل گرایشات بورژوائی مصون است. این طرز تفکر واقعی نیست. آنچه واقعی است این است که مراکز قدرت بورژوائی تلاش می کنند در هر واقعه مهم اعمال نفوذ  کنند و وظیفه کارگران کمونیست و فعالین کارگری کمونیست است که با دخالتگری سیاسی، سطح عمومی جنبش را در مورد گرایشات سیاسی حاضر در صحنه بالا برند تا انرژی تولید شده توسط توده های کارگر مورد سواستفاده انواع و اقسام جریانات بورژوازی در جهت  تحقق پروژه های خاصی که در سر دارند قرار نگیرد. کلید تضمین این امر، آگاهی انقلابی است. آگاهی در مورد آنکه در پشت هر گرایش سیاسی منافع چه طبقه ای خوابیده است.

منظور از دخالتگری سیاسی تبلیغات  کودکانه در مورد "حزب خود" نیست که  فقط به رقابت جوئی های بورژوائی در سطح حقیرانه و " صنار یک شاهی"  دامن می زند.  دخالتگری سیاسی قبل از هر چیز مستلزم آگاهی داشتن به روندهای سیاسی بورژوائی، روشن و شفاف کردن آن برای همگان و ارتقا سطح آگاهی سیاسی مردم بالاخص کارگران شرکت کننده در این گونه مبارزات است.

یکی از اشکالاتی که در برخی از فعالین جنبش کمونیستی مشاهده می شود آنست که می خواهند جنبش کمونیستی و وظایف آن را با جنبش کارگری معنی کنند.  یا انتقادات نسبت به  یک حرکت مشخص کارگری را به نقد فرمهای تشکل یابی کارگران محدود می کنند. گوئی که برخی اشکال سازمان یابی مانند شورا  و مجمع عمومی می تواند جنبش کارگری را از گرایشات بورژوائی مصون نگهدارد.  حال آنکه ریشه های اصلی  موانع تشکل یابی مستقل کارگران را باید در سیاستهای بورژوائی جستجوکرد. همواره یا سیاست سرکوب و استبداد در صحنه داخلی یا  همراهی با سیاست های بورژوائی در صحنه بین المللی بوده که مانع از استقلال واقعی تشکل های کارگری شده است. بدون افشای گرایشات راست سیاسی در جنبش کارگری در صحنه داخلی و بین المللی نمی توان بطور واقعی مبلغ ایجاد تشکلهای مستقل کارگری شد. افشای گرایشات راست در میان کارگران و تاکید بر اتکاء به خود و اتکا به همبستگی انترناسیونالیستی ، نه رادیکال نمائی، بلکه وظیفه خدشه ناپذیر فعالین کمونیست است. نمی توان هم و غم جنبش کارگری ایران را جلب حمایت نهادهای امپریالیستی چون سازمان جهانی کار (آی ال او) قرار داد و آنگاه انتظار ابراز همبستگی انترناسیونالیستی از جنبشهای کارگری رادیکال، جنبشهای ضدامپریالیستی و ضد جنگ را در سراسر جهان داشت. 

امروزه برقراری پیوند میان جنبش کمونیستی و جنبش کارگری از مهمترین معضلاتی است که کمونیستها باید بدان بپردازند.  زیرا آینده هر حرکت توده ای وابسته به آن است که چقدر فعالین شرکت کننده در آن به بینش و برنامه کمونیستی انقلابی باور آورده و مبارزات امروز را با نگاه به این یگانه چشم انداز رهائیبخش به پیش می برند. چشم اندازی که تحققش  تنها از طریق کسب قهری قدرت سیاسی توسط طبقه کارگرامکان پذیر است.

 

15 دی 1384

 

      
 
 شما در حال خواندن مقاله
 ملاحظاتی سیاسی بر اعتصاب کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران
 نوشته
 به نقل ازنشریه حقیقت شماره 26، دی ماه 1384
 در تاريخ
 2005-12-06
 منتشر شده در
 
.هستيد
 
پاسخى تاريخى- جهاىى به عصری با اهميت تاريخى- جهاىى
اﯾﻦ ﺳﻨﺪ، ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣه ی ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ اﯾﺮان- ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺖ ﻣﺎﺋﻮﺋﯿﺴﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد .اﻧﺘﻈﺎر و آرزوی ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺎ « ﭘﯿﺶ ﻧﻮﯾﺲ » ﺳﻨﺪ، در ﻣﯿﺎن طﯿﻒ ِ وﺳﯿﻌﯽ از ﻣﺒﺎرزﯾﻦ ِ از ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ و دوﺳﺘﺪاران اﯾﻦ ﺣﺰب ﺗﺎ رﻓﻘﺎی ﺟﻨﺒﺶ ﭼﭗ و ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ، ﺣﺮﮐﺖ ھﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﺷﻮد . ﺑﮫ وﯾﮋه، ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ﺣﺰب ﻣﻮظﻒ اﻧﺪ ﺗﺎ آن را ﺑﮫ ﻣﯿﺎن ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺒﺎرزی ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﯿﺰش دی ﻣﺎه وارد ﺻﺤﻨﮫ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ اﻓﮑﺎر و واﮐﻨﺶ ها و اﺣﺴﺎﺳﺎت آن ھﺎ ﮐﮫ ﺳﻨﺪ را ﺧﻮاﻧﺪه و ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽﮐنند آﺷﻨﺎ ﺷﻮﯾﻢ، ﺑﯿﺎﻣﻮزﯾﻢ و ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﯿشتری ﺑﺮای ﻏﻨﯽ تر و ﺻﺤﯿﺢ ﺗﺮ ﮐﺮدن ﺳﻨﺪ ﺑﮫ دﺳﺖ آورﯾﻢ

استراتژی راه انقلاب در ایران
سند زیر یکی از اسناد جلسه پلنوم دهم کمیته مرکزی )در اختیار 2017 ( مه 1396 است که در اردیبهشت اعضا و هواداران حزب قرار گرفت تا در حوزه هایی حزبی گوناگون مورد بحث قرار بگیرد . کمیتۀ مرکزی حزب با آن را مورد بازبینی قرار ، توجه به نظرات دریافت شده داد و اینک برای اطلاع عموم اقدام به انتشار آن می کند . 2018 /1397 پاییز

گسست ضروری و آزادی ما در حفظ جهتگیری استراتژیک - گزارش پلنوم 9
1394 سند داخلی از کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران (م ل م) مصوب آذر

 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در