Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 جهان   پنجشنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۸ برابر با ۱۷ اکتبر ۲۰۱۹                    
 
عراق: شکنجه جوهر امپراطوری است

عراق: شكنجه جوهر امپراطوري است

 

 

10 مه 2004. سرويس خبري جهاني براي فتح

 

 عكس سربازان آمريكائي در حال شكنجه زندانيان عراقي بسياري مسائل را افشا مي كند، ولي آنچه بيش از هر چيز بايد برملا شود اين است كه: اعمال  شكنجه سياست سيستماتيك دولت هاي انگليس و آمريكا است و از ماهيت اين جنگ نشئت مي گيرد.

اينكه دولت آمريكا هروقت لازم ديد به شكنجه متوسل مي شود، هيچگاه مخفي نبوده است. دولت آمريكا بوضوح گفته كه خود را وراي كنوانسيون ژنو مي داند و به دادگاه جنائي بين المللي لاهه اجازه نمي دهد شهروندان آمريكا را به جرم جنايات جنگي و جنايات عليه بشريت محاكمه كند. دولت آمريكا اعلام كرده خود را ملزم به محترم شمردن هيچيك از حقوق انسانها نمي داند. پس جاي تعجب نيست: اين عكس ها نشان مي دهند كه آمريكا به آنچه گفته عمل كرده است.

تحقير هاي جنسي كه تا به حال در تصاوير گوناگون برملا شده اند، بخشي از يك برخورد كلي ترند كه شامل تجاوز به زنان و مردان، كتك زدن و تجاوز به بچه هاي 12 ساله، تيراندازي به مردم از برجهاي مراقبتي و كشتن مردم زير لگد است.

صليب سرخ در گزارشي كه در فوريه به دولت آمريكا داد و بتازگي علني شده است مي گويد: «ما نمي توانيم از مشاهدات خود نتيجه بگيريم كه مورد ابوغريب موردي استثنائي و محدود به برخي اعضا نيروهاي ائتلاف است. آنچه ما توصيف كرده ايم نشان از وجود يك نقشه دارد و يك اسلوب فراگير.» يكي از سخنگويان صليب سرخ اخيرا گفت:«البته اين عكسها بسيار تكان دهنده اند، ولي گزارش ما از اين هم بدتر است.»

اين سيستم شكنجه دو هدف دارد. يكي بدست آوردن اطلاعات نظامي كه آمريكا را قادر سازد رزمنده هاي مقاومت را بيابند و بكشند. بدبينان و برخي صلح طلبان ادعا مي كنند همه جنگ ها به شكنجه متكي اند. ولي اينطور نيست. مائو مي گويد كه يكي از بزرگترين نقاط قوت ارتش هاي انقلابي اين است كه مردم اطلاعات با ارزشي را برايشان فراهم مي كنند. اهداف آنها كه رهائي مردم است، تكيه به توده ها را طلب مي كند. در واقع ارتشهاي انقلابي نقطه اتكاي ديگري ندارند و اگر قرار باشد با مردم همان رفتاري را بكنند كه ارتشهاي ارتجاعي مي كنند، شكست خودشان را تضمين كرده اند. ارتش هاي ارتجاعي براي كسب اطلاعات و همكاري از مردم هيچ راهي جز شكنجه و اعمال وحشت ندارند، چرا كه مردم عموما از اين ارتشها متنفرند.

با گسترش مقاومت مردم عراق، آمريكا شكنجه را سيستماتيك تر كرد و عامدانه تعداد وسيعي را به زير شكنجه برد. دستگيري و زندان به آنهائي كه گمان بر رزمنده بودنشان مي رفت محدود نشد، بلكه مردم را بطور الله بختكي  و به تعداد وسيع، اغلب در خانه گردي ها و يا پست هاي نگهباني جاده ها دستگير مي كردند.

جنرال جفري ميلر، فرمانده اردوگاه اسارت آمريكا در گوانتانامو، اولين بار در ماه اوت به عراق سفر كرد كه «عملكرد زندانها را گيتموئيزه كند» و بازجوئي ها را «كارآ تر و بهره ورتر» كند. (گيتمو در زبان ارتش آمريكا اصطلاحي است كه براي گوانتانامو بكار مي رود). وي اخيرا به عراق منتقل شد كه دستگيري و بازجوئي در عراق را هدايت كند. يكي از نتايج سفر او اين بود كه جمعيت زندانها تقريبا سه برابر شده است. يكي ديگر از نتايج اين سفر سيستماتيك كردن ساديسمي بود كه حالا دولت آمريكا مي خواهد گردن نيم دوجين سرباز بياندازد.

ميلر اصرار داشت كه زندانبانان بايد به «تسهيل گران بازجوئي» تبديل شوند. يكي از زندانبانان، كه عكسش را در حال لبخند زدن پشت هرم زندانيان برهنه مي بينيم، در يك اي ميل علني مي گويد: «وظيفه پليس ارتش اين است كه زندگي را براي زندانيان جهنم كند تا به حرف بيايند.» شيوه هائي كه بكار مي بردند در «راهنماي تعليم بهره برداري از منابع انساني» كه در سال 1983 تدوين شده و تا چندي پيش مخفي بود، تشريح شده است. اطلاعات ارتش و سازمان سيا به زندانبانان گفته بودند «دست مريزاد، دارند بسرعت خرد مي شوند. به همه سوالات جواب مي دهند. اطلاعات خوبي مي دهند.» سپتامبر گذشته رامسفلد شخصا از ابو غريب ديدن كرد و ظاهرا رضايت خاطرش تامين شد.

هدف ديگر شكنجه، كه حتي كساني كه شكنجه را «بد ولي ضروري» مي دانند نيز به آن اقرار نمي كنند، ايجاد وحشت در ميان مردم است. براي اينست كه به مردم بگويند مقاومت نكنيد. برخي از شكنجه ها در اماكني انجام مي شد كه حتي يك نفر از آمريكائي ها هم عربي بلد نبود، و اصلا قصد «تخليه» اطلاعاتي در كار نبود. اين عكس ها فقط براي «يادگاري» و «غنيمت جنگي» و يا صرفا براي تحقير و خرد كردن شكنجه شدگان نبود. وكلاي سربازاني كه در معرض تنبيه قرار دارند مي گويند اين عكسها را مي گرفتند كه به بقيه زندانيان هم نشان دهند. هرچند نمي خواستند  اين عكسها در رسانه هاي آمريكائي منتشر شوند، ولي احتمالا قرار بوده به خانواده ها و همسايه هاي زندانيان هم نشان دهند تا همه مردم عراق را تحقير كنند و بترسانند، تا مردم بفهمند كه اگر از دستورات آمريكائي ها پيروي نكنند چه عاقبتي خواهند داشت. 

يكي از سخنگويان ديده بان حقوق بشر مي گويد اين عكسها «روزنه اي است به روي واقعيتي بزرگتر».  آنچه اين تصاوير منعكس مي كنند، بخشي لاينفك از تمام اعمال آمريكا در عراق است: از بمباران شهرها در آغاز تجاوز نظامي تا محاصره امروز فلوجه در همسايگي ابو غريب. به انتقام كشته شدن چهار مزدور آمريكائي و بي احترامي به اجسادشان، يعني همان كاري كه آمريكائي ها در مقياسي توده اي در ابو غريب و ساير زندانها بدان مشغولند، آمريكا يك شهر را گروگان گرفته و با بمب افكن و موشك انداز تا بحال صدها انسان را بقتل رسانده است. خشونت موجود در ستم، چه با چوب و لگد اعمال شود، چه با تانك و هليكوپتر و چه با موشك و هواپيماهاي آخرين مدل، يك هدف دارد: مطيع كردن مردم.

اين اعمال، از آنچه در گوانتانامو و ساير بازداشتگاه هاي آمريكا در سراسر جهان، از جمله افغانستان، مي گذرد جدا نيستند.  بنا به گفته تئو وان بوون، يكي از گزارشگران سازمان ملل در مورد شكنجه، آنچه در افغانستان مي گذرد، از آنچه تا بحال در مورد عراق برملا شده هم فجيع تر است. شايد تصادفي است كه سيمور هرش، همان مخبري كه در جريان جنگ ويتنام اولين نفري بود كه از جنايت مي لاي (دهكده اي كه ساكنينش در سال 1968 توسط سربازان آمريكائي قتل عام شدند) خبر داد، نقش مهمي در برملا كردن واقعيت زندان ابو غريب بازي كرد، ولي شيوه پيشبرد جنگ توسط آمريكا عليه ويتنام هيچ تفاوتي با عملكردش در عراق ندارد.

اين عملكرد بخشي است از سياست هائي است كه آمريكا متعاقب 11 سپتامبر 2001 درون كشور دنبال كرده است. دولت آمريكا تحت نام «حمايت از وطن» 1200 خارجي را بازداشت كرد و به مدت يكسال بدون هيچ جرمي در انفرادي انداخت و برخي شان را به همان شيوه عراق مورد آزار و شكنجه قرار داد. دولت هنوز دو تن از اين افراد را در زندان نظامي نگاه داشته و مي گويد كسي كه رئيس جمهور به او برچسب «رزمنده دشمن» بزند از هيچ حقي برخوردار نيست.

در واقع اين جنايات تبلور جامعه آمريكا است. اين اعمال در زندانها و مراكز پليس آمريكا كه محل نگاه داري ستمديگان است بطور روزمره جريان دارد. همانطور كه در عكس معروف ديگري، مضروب كردن مرد سياهپوستي بنام رادني كينگ را ديديم و يا شكنجه يك مهاجر هائيتي الاصل بنام آبنر اوئيما بدست پليس نيويورك كه به شيوه ابو غريب در ماتحتش توالت پاك كن فرو كرده بودند. رضايتي كه در چهره سربازان در تصاوير ابو غريب به چشم مي خورد (و توجه داشته باشيد كه بسياري از اين سربازان در زندگي غير نظامي زندانبان بودند) يادآور رضايتي است كه بر چهره خيل جانياني كه سياهپوستان و ديگران را زجر كش كرده و دار مي زدند ديده مي شد. 

عكسهاي ابو غريب متعلق به يك گالري بسيار وسيعترند، نمايشگاه بي انتهائي از جنايات كه از قرنها پيش آغاز شده و در سراسر جهان بوقوع پيوسته است. اين جنايات بخشي اساسي از ساختاري سياسي اجتماعي است كه آمريكا را بعنوان يك كشور امپرياليستي تعريف مي كند.

برخي، هم سخنگويان بوش و بلر و هم رقيبان سياسي شان (و در واقع مجموعه بنگاههاي سياسي و اقتصادي دو كشور) مي كوشند جنگ و اشغال را از اين تصاوير وحشتبار جدا كنند. اين افراد مي گويند جنگ را بايد و مي توان با ابزار ديگري نيز به پيش برد. چنين چيزي ممكن نيست و خيلي از ايشان نيز به اين امر واقفند. مشغله اصلي اين افراد و مبدا حركتشان اين است كه چگونه اشغال را ادامه دهند.

نكته مهم فقط اين نيست كه برخي سربازان به چنين جانوراني بدل شده اند يا جانوراني سربازان را براي انجام اين اعمال فرستاده اند. جنايات اين جنگ با اين شكنجه ها شروع نشد و اينجا هم تمام نمي شود. شكنجه بيان متمركز اهداف جنگ و جوهر واقعي آن است: تسخير يك كشور و مادون انسان خواندن مردمش بخشي است از تهاجم براي بدست آوردن سلطه بر ملل تحت ستم جهان و تشديد بردگي و فاقد انسانيت كردن بشريت.

مسئله اصلي خود جنگ است. عليرغم خواست برخي (و آنان كه در مصدرند هم برايشان مهم نيست) با ابزار «انساني» نمي توان به اهداف ناعادلانه دست يافت. اين جنگ خود ناعادلانه است و تمام اعمال اشغالگران انعكاس اين واقعيت است.

بايد به هرآنچه چنگال اين جانيان را تضعيف كند خوش آمد گفت، ولي هيچ استعفا و جايگزيني ماهيت اساسي اين جنگ را تغيير نخواهد داد، چه وزرا عوض شوند و چه نخست وزيران و رئيس جمهورها. آن سياستمداراني هم كه به «بد رفتاري ها» انتقاد دارند، بطور كل با طرح هاي مبني بر فرستادن سربازان بيشتر به عراق موافقند.

سپتامبر گذشته در يكي از جلسات پنتاگون فيلم «نبرد الجزاير» به نمايش گذاشته شد. اين فيلم ضد امپرياليستي در سال 1965 ساخته شده و جنايات فرانسوي ها را در جنگ عليه جنبش استقلال الجزاير كه در اواخر سالهاي 1950  و اوايل سالهاي 1960 جريان داشت افشا مي كند. ارتش فرانسه، علاوه بر قتل عام، بطور گسترده به شكنجه  نيز متوسل شد. اين اعمال بسياري از مردم فرانسه (از جمله سربازان) را به اشكال مختلف به فعاليت عليه جنگ كشاند. در يكي از صحنه هاي فيلم، ژنرال فرمانده فرانسه در الجزاير (كه بر اساس شخصيت واقعي پرداخته شده) مي گويد تقبيح شكنجه عوامفريبي است، چون فرانسه بدون شكنجه نمي تواند هيچ اميدي به پيروزي داشته باشد، اگر مي خواهيد الجزاير فرانسوي بماند، بايد شكنجه را قبول كنيد.

فيلم بخوبي روشن مي كند كه واقعيت درست خلاف اينرا ثابت كرد. شيوه هاي مورد استعمال فرانسه به شكستش ياري رساندند. آنچه پنتاگوني ها از اين فيلم آموختند گزارش نشده است. اگر برخي شان فكر مي كردند مي توانند از «اشتباهات» فرانسه اجتناب كنند، در خيال باطل بودند چرا كه اعمال وحشيانه نتيجه عامدانه و غير قابل اجتناب اهداف وحشيانه اند. ولي بنظر مي رسد كه بسياري از مردان نظامي صرفا به اين منظور فيلم را تماشا كردند كه تكنيك هاي بازجوئي فرانسويان را بياموزند.

آنان نيز، همچون فرانسويان، شكستشان را غيرقابل تصور مي پندارند.

هرچه بيشتر چنين جناياتي مرتكب شوند، نفرت و مقاومت و انرژي بالقوه مردم جهان عليه آنها عظيم تر خواهد شد.

 

حزب کمونيست ايران (م – ل – م )www.sarbedaran.org                                                        

      
 
 شما در حال خواندن مقاله
 عراق: شكنجه جوهر امپراطوري است
 نوشته
 سرویس خبری جهانی برای فتح
 در تاريخ
 2004-05-10
 منتشر شده در
 
.هستيد
 
پاسخى تاريخى- جهاىى به عصری با اهميت تاريخى- جهاىى
اﯾﻦ ﺳﻨﺪ، ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣه ی ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ اﯾﺮان- ﻣﺎرﮐﺴﯿﺴﺖ ﻟﻨﯿﻨﯿﺴﺖ ﻣﺎﺋﻮﺋﯿﺴﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد .اﻧﺘﻈﺎر و آرزوی ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺎ « ﭘﯿﺶ ﻧﻮﯾﺲ » ﺳﻨﺪ، در ﻣﯿﺎن طﯿﻒ ِ وﺳﯿﻌﯽ از ﻣﺒﺎرزﯾﻦ ِ از ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ و دوﺳﺘﺪاران اﯾﻦ ﺣﺰب ﺗﺎ رﻓﻘﺎی ﺟﻨﺒﺶ ﭼﭗ و ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ، ﺣﺮﮐﺖ ھﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﺷﻮد . ﺑﮫ وﯾﮋه، ﻓﻌﺎﻟﯿﻦ ﺣﺰب ﻣﻮظﻒ اﻧﺪ ﺗﺎ آن را ﺑﮫ ﻣﯿﺎن ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺒﺎرزی ﮐﮫ ﺑﺎ ﺧﯿﺰش دی ﻣﺎه وارد ﺻﺤﻨﮫ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ اﻓﮑﺎر و واﮐﻨﺶ ها و اﺣﺴﺎﺳﺎت آن ھﺎ ﮐﮫ ﺳﻨﺪ را ﺧﻮاﻧﺪه و ﺑﺤﺚ و ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽﮐنند آﺷﻨﺎ ﺷﻮﯾﻢ، ﺑﯿﺎﻣﻮزﯾﻢ و ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﯿشتری ﺑﺮای ﻏﻨﯽ تر و ﺻﺤﯿﺢ ﺗﺮ ﮐﺮدن ﺳﻨﺪ ﺑﮫ دﺳﺖ آورﯾﻢ

استراتژی راه انقلاب در ایران
سند زیر یکی از اسناد جلسه پلنوم دهم کمیته مرکزی )در اختیار 2017 ( مه 1396 است که در اردیبهشت اعضا و هواداران حزب قرار گرفت تا در حوزه هایی حزبی گوناگون مورد بحث قرار بگیرد . کمیتۀ مرکزی حزب با آن را مورد بازبینی قرار ، توجه به نظرات دریافت شده داد و اینک برای اطلاع عموم اقدام به انتشار آن می کند . 2018 /1397 پاییز

گسست ضروری و آزادی ما در حفظ جهتگیری استراتژیک - گزارش پلنوم 9
1394 سند داخلی از کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران (م ل م) مصوب آذر

 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در