Print  |  close
چند يادداشت درباره اوضاع سياسی ايران

شعر ارسالی برای نشريه حقيقت

 

در گراميداشت قتل عام شدگان دهه 60

 

  به ياد آن جنگل نشين پير و پسر

 

... از سوسک ها دل کند

و به سقف زل زد

آسمان، چهار خانه بود

بی آنکه دست هايش را جلو بگيرد، گفت:

«ماه!... ای ماه مشبک!»

و به مهتاب کف اتاق نگاه کرد

                                   که رنده شده بود

بار ديگر گفت:

«ماه!... ای ماه مشبک!»

و صدايش در دهليزهای ساکت شب

                                          زنگ انداخت.

شب، سوت زد

و لولای در با حنجره آهنی اش جيغ کشيد

لازم نبود پلاسی پس برود

ـ که بيداری در جغرافيای چشم های خسته

                                 منتشر شده بود ـ

شب بان،

انگشت های سياهش را

                          شليک کرد

مردی در انتهای پنجره

                              قد کشيد

سالن در انتظار يک اتفاق

                             تب کرده بود

انگشت های سياه شب بان غريد:

«تو!....»

«و تو!....»

پايی که سال ها از پويه باز مانده بود

در گير و دار انکار و اعتراف

در انجماد گچ و باند

ترديد را مزه مزه می کرد

و ماه تاسيده

 

            در توری زمخت پنجره رنده شده بود

مردی که به ارتفاع پنجره قد راست کرده بود

او را به دوش گرفت

ـ تاوان سال هايی که به دوشش گرفته بود ـ

اين شاهکار در هيچ شاهنامه ای نبود.

سهراب،

کی پدرش را تا چاه

                      بدرقه کرده بود؟

شغاد

     ماشه را چکاند

و ماه زمستاني

            در پشت ابر رنگ باخت.

باريکه ای از خون پدر و پسر

 

به برف

      آبرو بخشيد.

27 خرداد 1384